Weet je nog?

Weet je nog

    hoe je gisterenavond
    je buik vol at
    met
    een vanzelfsprekende eetlust?

    hoe de slaap je dan
    zacht begeleidde
    in een rustig kabbelende
    nachtrust?

    hoe je deze morgen
    je vrouw en kinderen
    een fijne dag wenste,
    zorgeloos en uitgerust?

En weet je dan misschien ook nog

    hoe je een uur later
    zonder aarzelen
    een andere familie
    hun eten ontnam?

    hoe je hun nachtrust
    ruw verstoorde
    op zo'n manier
    dat ze niet meer terugkwam?

    hoe je ze
    "een zorgeloze fijne dag"
    voor onbepaalde tijd
    afnam?

Weet je nog?

Brokje

Toen je achter die muur verdween,
nam je het laatste brokje met je mee
   waarop ik me bevond

Ik zette me schrap
Spande al mijn spieren aan
Klemde mijn kaken op elkaar
En kneep mijn ogen toe

Zonder bodem om op te staan
   bezweken mijn benen

En ik viel
Donderde een duistere afgrond in
Maakte kletterend contact
   met onzichtbare muren

Op zoek naar houvast
   gleed mijn ene voet
   en de ander glipte mee

En ik zonk
   en zonk nog wat dieper

Plots herinnerden mijn ogen zich hun functie
De duisternis bleek enkel
   onder mijn oogleden te bestaan

Ik buitelde en ik tuimelde
Ik plofte en ik plonsde
Ik zag en ik hoorde
Ik proefde en ik voelde

Al landend in mijn hernieuwde verwondering
verenigden ze zich
   flarden en scherven
   snippers en kluiten
   spetters en klodders

Een samenraapsel
   onwille maar nauwkeurig
Op maat gemaakt
   om mijn gewicht te dragen

Mijn bodem
Mijn eigen basis
   niet van jou
   niet van hen
   niet van ons

Met haken en ogen
   smachtend en wachtend
   zoekend en wroetend
   naar vervlechting
   met jou en met jullie

Maar hier, op dit brokje
   bescheiden en simpel
   solide en bestendig

Sta ik
En ik alleen

Ho ho

Al een aantal keer bezocht je me
tijdens deze reis

Koppig in je nieuwsgierigheid,
   maar bescheiden
Stilletjes meekijkend

Deze morgen,
terwijl mijn ogen
zichzelf terugvonden in de spiegel
   Jouw ogen
   Mijn ogen
   Onze ogen

Dwarrelde er zomaar een herinnering binnen
Hand in hand met realisatie
Achtervolgd door een plotselinge kilte

Daar zat je dan.

In die zetel.
Een warme cocon
   wakend over je ziel

Tegenover die boekenkast.
De heilige bewaarder
   van een rijke zuurstof aan herinneringen

In dat appartement.
Dat jouw vijand leek
Dat jouw taal niet sprak
Dat koppig haar neus in de lucht stak

Of was jij dat?

In een wereld
die de moeite niet meer nam
om jou mee te nemen
   in haar reis

In een lichaam dat
   al zo lang van jou leek te zijn
   al zo lang jouw voetstappen volgde
Al zo lang

Maar blijkbaar was ze niet van jou
Stilletjes aan weekte ze haar voeten
   los van de jouwe
Sloop ze op haar tenen richting haar eigen pad
Zonder jou te verwittigen

Daar zat je dan.
Gevangen.
Opgesloten.

In een wereld
   waar je de bal niet meer toegespeeld kreeg
In een lichaam
   dat je ervan probeerde te overtuigen
   dat je niet wist wat of waar de bal was

"Ho ho"
Moet je gedacht hebben
"Dat gaat zomaar niet"

De zetel rilt
De boekenkast zucht
De wereld vervolgt haar reis

Verdwenen
   maar weg ben je niet

De spiegel zuigt onze blik terug naar het nu
In onze ooghoek beweegt er iets
Een bekende glimlach

Verdwenen
   maar verstoppen kan je je niet

Hoek-je

Turende ogen en een onderzoekende frons,
een vertwijfelde glimlach

"Wat verstop je daar in dat hoekje?"

Lijken ze te willen vragen.
Of toch niet.

"Zo ogenschijnlijk klein,
het zal wel niets zijn"

Het masker van de brede glimlach en de stralende ogen keert terug.
Schijnbaar terug van nooit weggeweest.

...Klein?
Maar zie je dan niet dat die hoek groot genoeg is
om een monster te huisvesten?

Zo een die je opslorpt
Je zijn overneemt
Je ingewanden door elkaar schudt
En aan je hart sleurt

Zo een die aan je hersenen peutert
De controle over je lichaam overneemt
Voor jou ziet, hoort, denkt en voelt

Zo een die je met een beetje geluk terug uitspuwt
In de nabijheid van warmte
en liefde
en genegenheid
en een luisterend oor

Zie je het dan niet?
Een heus monster
   van hetzelfde soort als degene
   die in een van jouw hoekjes schuilt

Hoopvol onderzoeken mijn ogen je gezicht
Paraat om onze krachten te bundelen
   en samen onze monsters
   terug hun hoek in te drijven

Maar de muur beweegt niet.
Het masker blijft.
Onbewogen.

Ik voel mijn eigen masker
over mijn gezicht glijden

Twee brede glimlachen
Twee paar stralende ogen
Zien enkel dat

Want verder dan maskers,
zien maskers niet.

Soms

Soms lukt het me
     om los te laten

Om mijn intuitie voorop te laten lopen
en mijn ogen het mandaat te geven
     om te zien

Om al mijn zintuigen open te zetten
en mijn hersenen in nieuwsgierigheid
     te laten verdwalen

Soms lukt het me
om de rest van de wereld
met opgeheven hoofd aan te kijken
     en te zeggen:

"I am me,
     and that`s all I can ever be"

Mooi

Wat ben je mooi
zoals je daar staat
zoals jij jij bent

Achter je masker,
                je schild
                je kogelvrij vest

In al je sterke kwetsbaarheid
kwetsbare sterkte

O, als je eens wist hoe mooi je bent
dan zou jij,
gewoon jij kunnen zijn

Morgen

Morgen wil ik liefhebben
zonder te verwachten

De deuren openzetten
en met open armen verwelkomen

De ander liefhebben
      voor wie ze zijn
      op hun manier
op mijn manier

Vol overgave
en verwondering

Vol passie
en kwetsbaarheid

Vandaag open ik de deuren
alvast een beetje

Maar morgen,
morgen